Dimitri Antonissen

1974

Dimitri Antonissen (1974) maakt stiftgedichten: hij neemt een krantenartikel en schrapt daar woorden uit weg tot er een gedicht overblijft. Hij publiceert zijn gedichten op www.stiftgedichten.com. In april 2010 verscheen zijn eerste bundel ‘Schrap me bij de Wintertuin’. Eerder verschenen er gedichten en verhalen van Antonissen in literaire tijdschriften als 'Lava', 'Sampel', 'Meander' en in 'NRC Next'.

Stiftdichters zijn een zeldzame verschijning, zeker in het Nederlandse taalgebied. Stiftdichten werd lange tijd vooral ingezet als techniek bij poëzieworkshops, tot de Amerikaanse dichter Austin Kleon als eerste serieus werk maakte van stiftdichten. Van zijn ‘Newspaper blackout poems’ is in 2010 een bundel verschenen bij de Amerikaanse uitgeverij Harper Collins.

Antonissen omschrijft het stiftdichtproces als een ambachtelijk proces met een hoog knutselgehalte. Hij neemt vaak één opvallend woord of een woordgroep als uitgangspunt en gaat vervolgens zoeken of er in de buurt nog meer woorden staan waar hij iets mee kan. Soms gaat dit heel snel, andere keren is hij een hele nacht bezig met één gedicht. “Niet alleen moeten de juiste woorden te vinden zijn in het artikel,” zo legt Antonissen uit “ik heb al gedichten moeten wegwerpen omdat net één lidwoord ontbrak. Ook visueel moet het werken. Je mag als lezer niet te lang zoeken naar de juiste volgorde.” Pas wanneer het hele gedicht in zijn hoofd zit, begint Antonissen met het schrappen. Het tevoorschijn komen van het gedicht uit die lap krantentekst vindt hij het mooiste moment van het hele proces.


Antonissen treedt ook regelmatig op met zijn stiftgedichten waarbij hij het ambacht ter plekke demonstreert. Antonissen trad onder meer op tijdens het Nijmeegse boekenfeest, de Wintertuin, het Felix Poetry Festival, iPoetryLive en het Geen Daden Maar Woorden festival.

Voordat Antonissen begon met stiftdichten, schreef hij korte verhalen. Maar ook deze korte verhalen gaf hij een vrijwillige handicap mee. Zo heeft hij een serie verhalen geschreven die uit exact vijfhonderd lettertekens bestonden en bedacht hij een project waarbij hij zich beperkte tot 21 zinnen. Hij vindt het interessant om een tekst te creëren die door zijn handicaps een beetje kreupel lopen.

 

Laatst gewijzigd op 9 oktober 2013 door Gina van den Berg