Bas Belleman

Bas Belleman studeerde studeerde Cultuur- en Wetenschapsstudies aan de Universiteit Maastricht. Zijn debuutbundel Nu nog volop ventilatoren (2003), verschenen in Komrij’s Sandwich-reeks, werd genomineerd voor de C. Buddingh'-prijs. In zijn essay ‘Doet poëzie ernu eindelijktoe’ uit 2005 begon hij een discussie die in 2009 opnieuw oplaaide rond het verschijnen van Erik Jan Harmens' bloemlezing Ik ben een bijl en Menno Wigmans pleidooi voor gevaarlijke poëzie. In het essay verwijst Belleman naar het vlugschrift ‘Can poetry matter’ van Dana Gioia. Poëzie is in Nederland niet het brandpunt van het intellectuele discours, stelt Belleman. Immers, waar het gedicht overgaat, staat nauwelijks ter discussie. Recensenten recenseren een bundel zoals je een maaltijd recenseert, zelden wordt de poëzie in een maatschappelijk kader ofin de actualiteit geplaatst. Poëzie haalt het nieuws niet, biedt geen aanleiding tot maatschappelijke discussie.
Belleman houdt een pleidooi voor het volledig lezen van poëzie: niet alleen stijl, niet alleen inhoud. Scherpe waarneming en een goed inlevingsvermogen zijn voor hem belangrijke criteria. Zijn tweede bundel ‘Hout’, verschenen in 2006, is een proeve van bekwaamheid. Zonder in cliché’s te vervallen of de taal als wankel vehikel voor de inhoud te gebruiken, weet hij dat wat hem raakt, invoelbaar te maken. Tegenwoordig staat Belleman geregeld op podia in binnen- en buitenland. Hij combineert het dichterschap met een baan als journalist en is vader van drie kinderen.