Rodaan Al Galidi
Rodaan Al Galidi, ook wel bekend als Rodhan Al Galidi of kortweg Al Galidi, werd geboren in Irak. In 1998 kwam hij naar Nederland. Hoe oud hij toen was weet de auteur zelf misschien niet eens. Hij leerde zichzelf Nederlands. In sneltreinvaart eigende hij zichzelf een belangrijke plaats in de literaire wereld toe; als dichter, schrijver en columnist, en graag geziene gast op literaire podia. Zijn derde bundel, De herfst van Zorro, werd genomineerd voor de VSB Poëzieprijs. Ondanks deze wapenfeiten dreigde constant de uitzetting uit Nederland. Pas na negen jaar “pauze” kon hij in 2007 van het generaal pardon gebruik maken en kwam hij voor een verblijfsvergunning in aanmerking. Het was te laat: Al Galidi verhuisde naar België, waar hij hartelijker was ontvangen. Nu pendelt hij tussen Antwerpen en Zwolle heen en weer en schrijft en werkt ondertussen hard door. “Ik ben de enige illegaal ter wereld die acht boeken schreef in de taal van zijn nieuwe land.”
Rodaan Al Galidi werd geboren in het zuiden van Irak en volgde in Arbil een opleiding tot bouwkundig ingenieur. Toen hij werd opgeroepen voor militaire dienst in het Irak van Saddam Hoessein, vluchtte hij het land uit. Langs allerlei omwegen kwam hij in 1998 in Nederland aan, waar hij asiel aanvroeg. Daarmee begon een negen jaar lange “pauze”. Omdat hij niet mocht “werken, reizen of denken”, leerde hij zichzelf Nederlands. In korte tijd verwierf hij zich een belangrijke plaats in de literaire wereld als dichter, schrijver en columnist, en graag geziene gast op literaire podia. Desondanks kreeg hij geen verblijfsvergunning. In 2007 was hij de eerste uitgeprocedeerde asielzoeker die werd genomineerd voor de VSB Poëzieprijs, voor zijn derde dichtbundel “De herfst van Zorro.” Na negen jaar wachten kon Al Galidi in 2007 van het generaal pardon gebruik maken. Het was te laat: hij verhuisde naar België, waar hij hartelijker was ontvangen. Nu pendelt hij tussen Antwerpen en Zwolle heen en weer en schrijft en werkt ondertussen hard door. Zijn roman “Dorstige rivier” uit 2008 verscheen onder de auteursnaam Rodaan.
Al Galidi schrijft toegankelijke, tragikomische poëzie in beeldende, soms sprookjesachtige taal, waarin hij zich verhoudt tot zijn ballingschap, zijn vaderland en het land dat hem niet accepteerde. Met een scherp oog observeert en karakteriseert hij de Nederlandse gewoonten, zowel in de literatuur als daarbuiten. Op festivals krijgt hij steevast de zaal op zijn hand met zijn humoristische en melodieuze voordracht. Een typerende observatie van Al Galidi: “De poëzie in Nederland is dood. Niemand leest gedichten, behalve heel oude vrouwen en dan nog niet eens alle; alleen oude vrouwen die nog steeds verliefd zijn op iemand of op het leven.”
Een procédé dat Al Galidi vaak gebruikt in zijn gedichten, is het bezielen van levenloze dingen: “Op een nacht in zijn herfst opende Zorro de koelkast. De vla trilde van angst.”
In de bundel “De laatste slaaf” lijkt het erop dat hij definitief afrekent met zijn negen jaar lang durende “pauze”. Het is spannend welke kant de poëzie van Al Galidi op zal gaan, nu zijn plek in het Nederlands taalgebied niet langer op losse schroeven staat. Eén ding staat vast, schrijven zal hij.
