Lucas Hirsch

Lucas Hirsch (1975) studeerde geschiedenis/Amerikanistiek en trad in 2002 voor het eerst op met zijn gedichten bij diverse poetry slams en poëziepodia. In 2003 richtte hij het dichterscollectief De Residentie op, dat iets langer dan een jaar de podia onveilig maakte. Hij publiceerde ook in een groot aantal literaire tijdschriften en bloemlezingen en is literair agent voor het Vlaamse DWB. Als zijn favoriete dichters noemt Hirsch o.a. Gerrit Kouwenaar, Nachoem Wijnberg, Maurice Buehler en Alfred Schaffer. In 2006 verscheen zijn eerste bundel Familie Gebiedt bij uitgeverij De Arbeiderspers. Terwijl hij bij die bundel door sommige critici nog werd weggezet als een 'modieuze ex-slammer' (Trouw, 27 januari 2007), toonde Hirsch zich met zijn opvolger Tastzin (2009) een blijvende stem in de literatuur. Rob Schouten schreef in Vrij Nederland (18-4-2009): "Zijn tweede bundel Tastzin is veel beter en geconcentreerder. (...) Hirsch' beelden zijn vaak donker, verontrustend: "moeder vree met mannen // met misleide lieden die het bos in trokken / hun mannelijkheid langs stronken schurkten" (let op het veelbetekenende 'schurken'), zijn taal doet hier en daar denken aan de Expressionisten, niet toevallig schrijvers die door de nazi's vaak voor entartet werden gehouden. Maar in die duistere, ontregelende wereld ontdekt hij ook zichzelf, de dichter die in tegenstelling tot de directe slachtoffers het woord wel weet te gebruiken: "ik ben bespreekbaar / niet als vader / de handen / gevouwen als vogels / de borst beschermd / ik heb met cirkelbewegingen / de droge washand / over zijn gelaat gedraaid / eronder een gezicht ontdekt / als je me liefhebt en / ernaar vraagt weet ik het / te benoemen.""
Sinds 2007 organiseert Hirsch met zijn 'Kleine Revolutie Producties' ook literaire evenementen, waaronder de serie 'Word Lounge' in de Patronaat in Haarlem. Hrisch woont in Haarlem en werkt bij een financiële instelling in Amsterdam.