Mustafa Stitou
'Ik kan stoppen met roken en als het niet lukt / ik hou van mezelf ik ben niet dik niet klein niet rond / ik heb een zachte pik zat liefde in mijn kippenborst', zo opent het verrassend menselijke gedicht 'Affirmaties' uit de bijzondere bundel Varkensroze ansichten (2004) waarvoor Mustafa Stitou (1978) de Jan Campert-prijs én de VSB Poëzieprijs ontving. Ook zijn debuut ging niet onopgemerkt voorbij: Mijn vormen (1994) werd genomineerd voor de Buddingh-prijs. Twee jaar daarvoor sleepte hij voor 'Twee gedichten over bijna-doden' de El Hizjra-Literatuurprijs in de wacht. In 2009 volgde Stitou de dichter Robert Anker op als stadsdichter van Amsterdam.
Stitou wordt geboren in Tétouan, Marokko. Hij groeit op in Lelystad, de uit 'dorpen' samengestelde stad, waarover Joris van Casteren in 2008 een ietwat naargeestige roman schreef. Misschien is het dan ook niet verwonderlijk dat Stitou naar Amsterdam verhuisde, de stad waar hij aan de UvA geschiedenis en filosofie studeerde.
In 1994, het jaar dat hij debuteert met Mijn vormen, staat hij dankzij een lyrische Remco Campert op Poetry International. Voor 4 mei 1995 schrijft hij op uitnodiging van het Comite 4 en 5 mei een gedicht. In 1998 kwam Stitou's tweede bundel Mijn gedichten uit, die twee jaar later samen met zijn debuut in één omslag wordt uitgegeven. In 2001 dienen zijn gedichten als basis voor No Artificial Sweetener, een choreografie van Nanine Linning dat wordt opgevoerd door het Scapino Ballet. Voor de de Filmmuseum Biënnale 2003 schreef hij bij enkele zwijgende filmbeelden teksten.
In de loop van zijn schrijverschap krijgen de gedichten van Mustafa Stitou een steeds lossere vorm; zijn vrije vers wordt steeds eigenzinniger, verrassender en gevarieerder. Ook vind je steeds meer humor in zijn poëzie. Bovendien verandert de thematiek enigszins. Gaat het hem bij zijn debuut vooral nog om de (mogelijke) zoektocht naar een evenwicht tussen het hedendaagse Nederland en zijn Marokkaanse achtergrond, in Mijn gedichten (1998) verlegt hij zijn aandacht steeds meer op taal en poëzie.
Varkensroze ansichten (2004) is tot nog toe misschien wel de meest kwetsbare bundel van Stitou. Niet alleen omdat het onder andere gezien kan worden als een zoektocht naar identiteit in een wereld die na '11 september' een gedaanteverwisseling heeft ondergaan, maar ook zijn de veelvormige gedichten erg menselijk. Los zand is deze veelzijdige bundeling zeker niet: de lichte toets die Stitou eigen is, doorwasemt de hele bundel.
