Sylvia Hubers

Sylvia Hubers (1965) begon op een dag gedichten te schrijven en is dat blijven doen. Haar inspiratie haalt ze uit arbeid, brood, liefde, geluk, groente, fruit, bier, honger, verdriet, vriendschap, dorst. Sinds 1987 leest ze poëzie voor aan het publiek. Haar gedichten werden opgenomen in diverse tijdschriften. Ze maakt deel uit van Damescollectief Nadorst (m/v), een collectief dat beoogt dichtkunst met andere disciplines samen te smeden.

Sylvia Hubers vervat de chaos en complexiteit van de liefde en het leven in heldere gedichten, waarin zij poogt grip te krijgen op de dingen om haar heen
"Tijdens het lezen van haar bundel voelde ik me soms een voyeur die zich stiekem herkende in de eerlijkheid van Hubers verzen, want Hubers schrijft pure en echte poëzie," schreef Daniël Dee bijvoorbeeld over Hubers' werk. Ze debuteerde in 2003 met de bundel Men zegt liefde (Uitgeverij Fagel). Haar tweede bundel draagt de sprekende titel: Terug naar de apotheker en werd lovend door critici ontvangen: ‘Een merkwaardige mix van poëzie en sketch (…) een vrouw die zo los van iedere retoriek, in de simpelst mogelijke bewoordingen, bijna kaal, zonder opsmuk, harde waarheden naar voren brengt, kan wat.’ (Peter de Boer in Trouw). Hubers werkte vanaf de oprichting in 1996 aan vele producties van Het Poëziecircus mee, waaronder ‘DineZpluZ’, het literaire diner in Stadsschouwburg Utrecht, kroop in bed voor ‘Naar bed met een dichter’ en droeg voor in de poëtische fietstaxi die door Amsterdam en Utrecht reed. In 2009 verscheen haar derde bundel Vandaar dit huwelijksleven.