Abdelkader Benali
Abdelkader Benali (1975) werd geboren in Marokko. Als klein jongetje kwam hij naar Nederland. Op eenentwintigjarige leeftijd debuteerde Benali met de roman Bruiloft aan zee (1996), waarvoor hem de Geertjan Lubberhuizenprijs werd toegekend. In de jaren direct daarna deed hij ook van zich spreken als literatuurcriticus, verhalen- en toneelschrijver en dichter. In 2002 kwam zijn roman De langverwachte uit en met deze roman vestigde Benali defitinief zijn naam als belangrijk Nederlands schrijver. De langverwachte werd bovendien onderscheiden met de Libris Literatuur Prijs 2003. Naast deze bekroning verscheen in hetzelfde jaar de eerste dichtbundel van Benali’s hand. Gedichten voor de zomer was het vijfde deel in de Sandwich-reeks die uitkwam onder redactie van Gerrit Komrij. In 2005 stapte Benali over van Vassalucci naar De Arbeiderspers en vanaf dat jaar gaf laatstgenoemde uitgeverij diverse werken van Benali uit, waaronder de roman Laat het morgen mooi weer zijn (2005), het toneelstuk Jasser (2006) en de dichtbundel Panacee (2006). In Panacee staan gedichten in allerlei vormen, van sonnetten en kwatrijnen tot verhalende gedichten en uitermate vrije verzen. In 2009 verschijnt de roman De stem van mijn moeder, waarin Abdelkader Benali terugkeert naar het thema uit o.a. Bruiloft aan zee: dat van het migrantenkind tussen twee culturen.
Abdelkader Benali (1975) werd geboren in Marokko. Als klein jongetje kwam hij naar Nederland. Zijn ouders vestigden zich in Rotterdam, waar zijn vader een slagerij begon.
Benali debuteerde – heel jong – op eenentwintigjarige leeftijd met de roman 'Bruiloft aan zee' (1996), waarvoor hem de Geertjan Lubberhuizenprijs werd toegekend. Dit eerste boek betekende meteen zijn doorbraak in de letteren. 'Bruiloft aan zee' werd onthaald op veel lof. Dit was het werk van een zeer getalenteerde schrijver, die op een even lucide als lichtvoetige manier de migrantenproblematiek literair verwerkte. De roman groeide uit tot een bestseller en werd vertaald in vele landen.
In de jaren direct daarna deed Benali ook van zich spreken als literatuurcriticus (in het Algemeen Dagblad), verhalen- en toneelschrijver en dichter. Pas in 2002 verscheen zijn tweede roman onder de veelzeggende titel 'De langverwachte'. Met dit boek vestigde hij definitief zijn naam als belangrijk schrijver in de Nederlandse literatuur. 'De langverwachte' werd bovendien onderscheiden met de Libris Literatuur Prijs 2003.
In 2003 verscheen Benali's eerste dichtbundel 'Gedichten voor de zomer'. Deze bundel was het vijfde deel van de Sandwich-reeks, die onder redactie stond van Gerrit Komrij.
Zijn volgende roman, het begin 2005 verschenen 'Laat het morgen mooi weer zijn', bezegelde zijn overstap van uitgeverij Vassallucci naar De Arbeiderspers. De overstap betekent een nieuwe impuls in de productiviteit van de schrijver. Binnen anderhalf jaar verschenen behalve 'Laat het morgen mooi weer zijn' het samen met Herman Obdeijn gepubliceerde boek 'Marokko door Nederlandse ogen 1605-2005', het toneelstuk 'Jasser' en de reportage 'Berichten uit een belegerde stad', de oogst van een verblijf van enkele maanden in Beiroet, waar Benali in de zomer van 2006 ongewild in een oorlog tussen Israël en Hezbollah verzeild raakte en waarover hij op een weblog van Vrij Nederland dagelijks verslag deed.
In 2006 kwam tevens Benali's tweede dichtbundel 'Panacee' uit bij De Arbeiderspers. Een bundel waarin kwatrijnen en sonnetten afgewisseld worden door prozagedichten en vrije verzen. Kees 't Hart in De Groene Amsterdammer: "Abdelkader Benali is ook als dichter van alle markten thuis. Zinnen die slingeren, giechelen, fluisteren en zingen… Benali weet waar het in het beste schrijven om moet gaan… dat schrijven zoals dit schrijven grote kunst moet zijn."
In dezelfde periode verscheen bij De Bezige Bij 'Wie kan het paradijs weerstaan' (2006), een briefwisseling met zijn vriend Michaël Zeeman. De brieven beslaan het grootste deel van 2004, toen Benali, net als Zeeman in Rome woonde.
In november 2006 verscheen 'Feldman en ik', zijn zesde boek bij De Arbeiderspers. Daarna volgde de roman 'De Marathonloper' (2007), de neerslag van Benali's ervaringen als hardloper. In 2009 zag de roman 'De stem van mijn moeder', waarin Abdelkader Benali terurgkeert naar het thema uit o.a. 'Bruiloft aan zee': dat van het migrantenkind tussen twee culturen. Maar eerder dan iemand die klem zit tussen die twee werelden, fungeert de schrijver Abdelkader Benali als bruggenbouwer.
